زندون عصبانیت..
اما نمیخوام سر کسی داد بزنم یا با کسی دعوا کنم.. فقط میخوام یه جای خیلی بلند وایسم و زل بزنم به پایین.. حتی نمیخوام جیغ بزنم .. نمیخوام حتی کلمه ای با کسی حرف بزنم فقط میخوام ساکت نگاه کنم اطرافم و..
نگاه کنم .. به همه.. به کوه.. به آسمون.. به گلای رنگارنگی که مثه نقطه میبینمشون..
سرم درد میکنه.. اعصاب ندارم.. حوصله هیچی و ندارم جز نگاه کردن به انتهای دریا .. جز گوش دادن به امواجش.. جز زیر نور خورشید بودن تو این سرما.. جز قدم زدن تنهای تنها... جز رفتن به اوج آسمون.. تا آزاد شم از این زندون.. زندونی که گیر کردم توش زندون عصبانیته.. زندونیه که اون ورش آرامشه .. میخوام آزاد شم تا به آرامش برسم... به یه آرامش عمیق.. نفس عمیق بکشم و آروم و آرومتر شم.. خیلی آرومتر.. بیخیال شم از این چیزایی که بی ارزشن.. آرومترین شم تو این لحظه... لحظه ای که دارم توش زندگی میکنم و نفس میکشم... نفس عمیق بکشم تا بتونم آسون بگیرم اون چیزایی رو که تا چند لحظه پیش سخت گرفته بودمشون.. نفس عمیق..
.
.
دیگه عصبی نیستم.. ...
بیخیال میشم...
.
.
دارم سعی میکنم که بیخیال بشم..
یه ذره زمان میبره..
.
.
فرصت میخوام..
خدایا هزار مرتبه شکرت.. از ته دل خدا جونم شاکرتم....
+در مورد پست قبل باید بگم که اصلا خبری نیست... من فقط چیزایی که برام پیش میاد اینجا مینویسم .. همین... خبری نیست...